U bent hier: Praktijkverhalen
Print This Page

Een ander kind in huis

De problemen zijn groot bij gezinnen die deelnemen aan het onderzoek. De kinderen die starten met het onderzoek zijn zeer druk of hebben moeite met concentreren. Vaak ook zijn de kinderen opstandig, houden zich niet aan de regels, spreken steeds tegen, zijn soms agressief, of doen anderen pijn. Kortom: de problematiek is zeker niet gering. Over het algemeen zijn de ouders van deze kinderen ware opvoedkunstenaars, zeer consequent en met duidelijke regels. Onze bewondering gaat dan ook altijd uit naar deze ouders, want het is geen geringe opdracht waar ze voor staan. En ze doen het toch maar.

Wat is de medische achtergrond van de meeste deelnemers aan het onderzoek? Alle kinderen zijn druk, veel kinderen vertonen ook opstandig gedrag óf hebben last van driftbuien. Veel kinderen hebben, ondanks hun jonge leeftijd, al een lange weg afgelegd in het psychiatrisch circuit en hebben al diverse medicijnen geprobeerd. Sommige kinderen reageren daar gedragsmatig goed op, maar hebben last van de bijwerkingen zoals slaapstoornissen, waarvoor ze dan weer andere medicijnen krijgen. Andere kinderen hebben geen last van bijwerkingen en reageren prima op de medicatie.

Het grote probleem van het meest voorgeschreven medicijn, Ritalin, is dat het slechts 4 uur werkt: zo gauw het tabletje is uitgewerkt keren de gedragsproblemen weer terug. Dit jojo-effect is voor ouders vaak heel zwaar, en het is nu eenmaal niet mogelijk om het kind 24 uur per dag medicijnen te geven. Daarom willen sommige ouders graag verder zoeken naar een mogelijke oorzaak van de gedragsproblemen van hun kind.

Ook zijn er deelnemers aan het onderzoek die nog geen medicijnen hebben gehad en waarbij de diagnose ADHD nog maar net gesteld is of die niet goed reageren op medicatie.

De meeste ouders zien er in eerste instantie tegenop om te starten met het dieetonderzoek. De kinderen willen het al helemaal niet, dat kunt u zich wel voorstellen. Drie weken lang geen snoep, geen frisdrank, vooral water drinken, dat is me nogal wat. Toch valt het over het algemeen wel mee, neem nu Frank.

Frank, 6 jaar

Frank van 6 was absoluut niet van plan om mee te doen aan die onzin, hij verzette zich met hand en tand tegen de plannen van zijn ouders om het PVG-dieet te gaan volgen. Gelukkig had Frank ouders die vonden dat hun zoon geen inspraak had, dat het om zijn gezondheid ging en om het geluk van het hele gezin, en dat hij maar had te luisteren. Per slot van rekening werd er aan hem ook niet gevraagd of hij wel buisjes in zijn oren wou als dat nodig was, zoiets moest gewoon gebeuren, daar was geen discussie over mogelijk, klaar uit.

Frank was boos en sprong de week voor de test harder dan ooit op de bank, stuiterde als een stuiterbal door het huis, pestte zijn zusje meer dan tevoren en maakte er op school een puinhoop van.

Besloten werd om Frank langzaam maar zeker te laten wennen aan de dieetwijzigingen. De ouders zouden een grabbelton maken speciaal voor Frank, als beloning voor het meedoen aan het dieet. Wanneer hij goed zijn best deed, dan mocht hij 's avonds grabbelen.

Er werd een speciaal keukenkastje voor Frank ingericht, waar alle voedings-middelen in stonden die hij tijdens de test mocht hebben. Dat was allemaal voor hem en daar mocht niemand verder aankomen. Trots liet Frank zijn eigen kastje aan iedereen zien, en weet je, zo vertrouwde hij iedereen toe, dit is een echt "power-ranger-dieet", daar word je vreselijk sterk van.top

En zo begon Frank aan het onderzoek. Ook op school kwam er een grabbelton, want snoepzak-traktaties waren niet geschikt voor Frank. Gelukkig had hij ook altijd eigen koekjes bij zich, en samen met de grabbelton woog dit op tegen de gemiste snoepzak.

Na drie dagen dieet, die wonderlijk rustig verliepen, vertoonde Frank zijn oude drukke en tegendraadse gedrag weer. Zijn ouders wisten echter dat dit hoorde bij het verloop van het onderzoek, dus ze gingen gewoon door met het dieet.

Na een dag of tien realiseerden zijn ouders zich dat ze rustig met zijn tweetjes koffie zaten te drinken, terwijl Frank boven speelde. Dat was eigenlijk, vanaf het moment dat Frank kon lopen, niet meer voorgekomen. Zachtjes en een beetje ongerust ging een van hen naar boven, alles zou toch wel goed zijn, het was zo stil….

Rustig zat Frank op zijn kamer met de lego te spelen, voor het eerst in zijn leven langer dan 5 minuten. En zo begon de verandering in het gezin van Frank. Hij begon te spelen met zijn zusje in plaats van te pesten, hij kon zo maar ineens zijn moeder omhelzen en zeggen "wat is het gezellig, mam," hij gaf aan dat "er geen donderwolken meer in zijn hoofd zaten", hij kon wachten tot hij aan de beurt was om iets te vertellen in plaats van er steeds doorheen te schreeuwen, hij kon aan tafel blijven zitten, kortom, het leek een ander kind.

De leerkracht vroeg verbaasd wat er aan de hand was met Frank, en zelfs werd Frank uitgenodigd om bij een jongetje uit de klas te komen spelen, iets wat al maanden niet meer gebeurd was.

De ouders waren dolgelukkig. "Dus dit is onze Frank", riepen ze uit toen we elkaar weer spraken aan het eind van het onderzoek, "we genieten zo met zijn allen, het lijkt wel of we een ander kind in huis hebben". Maar ook waren ze boos: "waarom heeft niemand ons verteld dat dit mogelijk was en dat kinderen zo op voeding kunnen reageren, dan hadden we dit al veel eerder gedaan, wat was ons dan een ellende bespaard gebleven…"


En Frank, wat vond die ervan? Frank was blij: Hij vond het wel jammer dat hij niet alles meer mocht eten, maar hij wou altijd wel op dieet blijven, zo had hij zijn moeder toevertrouwd, want hij kon nu ergens over nadenken, het motortje was verdwenen uit zijn hoofd.


^ Omhoog

Vorige: INCA-studie
Volgende: Ramon, 1 jaar