Wellicht vraagt u zich af waarom kinderen niet aanwezig zijn bij de gesprekken. Daar zijn meerdere redenen voor:
Allereerst wordt tijdens de gesprekken niet de leukste kant van het kind benadrukt. U kunt zich misschien voorstellen dat dit voor het kind geen prettige ervaring is.
Ten tweede is het van belang dat ouders zo veel mogelijk en zo eerlijk mogelijke informatie geven over hun kind. Als het kind er bijzit, zijn ouders vaak geneigd om de problemen wat af te zwakken.
Ten derde zijn kinderen soms, in een andere omgeving, behoorlijk rustig. De onderzoeker zou hierdoor vooringenomen kunnen raken. Het is soms moeilijk om ouders te geloven die vertellen over hun drukke en onrustige kind, als het betreffende kind er als een toonbeeld van rust bijzit.
Ten vierde: als het kind er niet rustig bijzit, is het onmogelijk om een goed gesprek te voeren, omdat er steeds op het kind gelet moet worden.
Ten vijfde: de diagnose ADHD wordt gesteld aan de hand van de informatie van de ouders en van de leerkracht, en niet aan de hand van onderzoek aan het kind zelf.
Het hele onderzoek wordt gebaseerd op gegevens die verkregen worden via de ouders en de leerkracht. Er wordt van uitgegaan dat ouders en leerkrachten uitstekend in staat zijn om het gedrag van het kind te observeren, ouders zijn de deskundige bij uitstek betreffende hun kind.
Ook binnen de kinderpsychiatrie weet men gelukkig dat kinderen zich in andere situaties anders kunnen gedragen dan normaal, sommige kinderen zijn in staat om hun gedrag gedurende korte tijd te onderdrukken, dit tot grote frustratie van de ouders.
De observaties van een kind door onderzoekers zijn dus niet altijd betrouwbaar. Daarom zijn vooral de observaties door de ouders, die per slot van rekening het grootste deel van de week geconfronteerd worden met het gedrag van hun kind, van groot belang.